“Er waren nog geen richtlijnen voor deze manier van werken. Het was de Pilot”, schrijft Teddy Tops in het verhaal ‘De pilot’. Haar inspiratie haalde ze op toen ze bij de gemeente Tilburg een kijkje mocht nemen. Teddy fietste en werkte mee met wijkmanagers van de gemeente Tilburg en maakte zichzelf bijna onzichtbaar in het stadskantoor.

Fragment: De pilot

‘Soms moet je gewoon naar voren stappen, de mouwen opstropen, recht in de koplampen kijken en erkennen dat je iets fout gedaan hebt. Nu hebben wij op papier niks fout gedaan, dat moet wel gezegd. Wij hebben enkel uitgevoerd. Wij hebben opdrachten opgevolgd. Hebben geluisterd naar onze opdrachtgever, en hebben de ruimte voor vrije invulling, die wij van de gemeente zo genereus kregen, genomen. Er waren nog geen richtlijnen voor deze manier van werken. Het was de pilot. Zo noemen ze dat, als ze nog niet zeker weten of ze iets wel écht een goed idee vinden, maar het wel snel willen laten gebeuren. Een pilot heb je zo gestart. Beleid en visie ontwikkelen is een langdurig proces. Wat ik wil zeggen, mevrouw de rechter, meneer de voorzitter, is dat wij het niet wisten. U moet weten dat ik het meen als ik zeg dat wij ons van geen kwaad bewust waren. Ook niet bij het eerste twitter-relletje. Toen op een gegeven moment de kranten ermee vol stonden, ja, toen gingen er een aantal belletjes rinkelen. Alarmbellen, gerust. Maar toen was het plan al in beton gegoten. Letterlijk, inderdaad.’

*

Twan trekt de deur achter zich dicht en verruilt de aangename herfstlucht voor de geur van gebakken look.

‘Dag lief.’

Zijn vriendin heeft een schort aan met in krulletters Mannen koken buiten. Twan kreeg hem van collega’s voor zijn verjaardag. Hij trok hem nooit aan – hij is een kluns eersteklas in de keuken, ook wanneer die zich buiten bevindt.

Zijn tas en jas hangt hij over een eetstoel, en hij laat zich met een lange kreun in de hoekbank zakken. ‘We hebben een writer in residence,’roept hij naar de keuken.

‘Een wát?’

‘Een writer inlaat maar.’

Zijn vriendin komt de huiskamer binnen, met een donkergroene emaillen soeppan. Inmiddels is het hún donkergroene emaillen soeppan, maar toen hij tien jaar geleden uit huis ging hoorde hij bij zijn uitzet. Ze wonen nu al vier jaar samen, Eva en hij, en ze denken na over het krijgen van een kind. Daar denken ze al een jaar en twee maanden over na, maar het blijkt niet vanzelf te gaan. Iets waar ze toen ze eraan begonnen nog geen rekening mee hielden.

Twan is vanuit zijn studentenhuis in het centrum van Tilburg, waar hij met twaalf man in een pand woonde met kamers driebijvier, gaan samenwonen in een buitenwijk met zijn vriendin die hij op dat moment drie maanden kende. En volgend jaar gaan ze trouwen. Het liefst is Eva zwanger als dat gebeurt. Niet te ver, dan past ze niet in die juiste jurk, maar gewoon precies twaalf weken zwanger – het moment dat ze het mogen vertellen en er nog niks aan haar te zien valt. Dan kan ze ook niet in de valkuil trappen te veel te gaan drinken. Kennissen van haar hadden die fout begaan, die werden de dag erna wakker in de kater van de rest van hun leven. De grote day after. Pijn en spijt aan het voeteneinde. Haar niet gezien. De ochtendmisselijkheid zou ze voor lief nemen, die diende op dat moment in elk geval een hoger doel.

Ze hebben elkaar in het stadskantoor ontmoet. Hij zat in de raad, en zij liep stage bij het wijkteam. Ze studeerde Culturele en Maatschappelijke Vorming, maar was meer geïnteresseerd in de persoonlijke aanpak, het mensenwerk, dan in het culturele aspect van haar opleiding. Daarnaast vond ze het vooruitzicht van alle gemakken en zekerheden die haar als ambtenaar te wachten stonden een zeer aangenaam vooruitzicht.

Ze was die dag haar pasje vergeten – het was haar eerste week – en hij had haar door elke deur geleid. Tijdens de lunch waren ze samen een broodje gaan eten en hadden ze het over raadsbesluiten en klachtenafhandeling gehad. Het klikte meteen. Die week zijn ze na het werk met zijn vrienden in de kroeg beland. Het was donderdag, maar ze waren beiden vrij op vrijdag en dus werd het almaar later. Tot ze met zijn tweeën over bleven. Hij had zijn vrienden, volgens zichzelf, heel subtiel ingeseind dat dat de bedoeling was. Volgens haar was het minder spitsvondig geweest, maar niet minder doeltreffend. Diezelfde avond sliep zij op zijn twijfelaar in een kamertje van drie bij vier, waar ze ’s ochtends door een blote huisgenoot werd gewekt die binnenkwam om te vragen of Twan nog ergens koffie had. ‘O, oeps, sorry man,’ had de blote huisgenoot gezegd toen hij haar – dankzij de dekens aanzienlijk minder bloot – zag liggen.

Omdat zij nog bij haar ouders in Hilvarenbeek woonde, hadden ze al vrij snel bedacht dat ze samen gingen wonen. Een week na dat besluit konden ze al terecht in een Tilburgse wijk, met aan de ene kant uitgestrekt groen, en aan de andere kant een parkeerplaats. Het was het eerste huis waar ze op hadden gereageerd, en het had tot de dag van vandaag prima aan hun wensen voldaan.


Teddy-Tops_Foto-Dave-Menkehorst
Schrijver en journalist

Teddy Tops

Ze presenteert én programmeert. Ze is van Mensen Zeggen Dingenin EKKO Utrecht én in Paradiso Amsterdam. Teddy Tops (1989) is schrijfster van journalistieke artikelen én literair proza. Ze is hoofdredacteur bij We Are Public. Ze is theaterjournalist én redacteur én columnist. Ze schrijft voor het Brabants Dagbladén Theaterfestival Boulevardén Dakhaasén Revisor énITGWO. Ze is schrijver én lezer. Las bij De Balie én in Paradiso én op Lowlands. En wij? Wij zijn enthousiast én fan.

Auteur
Teddy Tops
Publicatie jaar
2018
Doel
Tilt Inc.

Blijf op de hoogte

Schrijf je nu in voor de Tilt nieuwsbrief en blijf op de hoogte van Tilt events of lees prachtige verhalen van onze Tilt schrijvers op locatie.