Zo leert ze dat woensdag niet de beste dag is om mensen te bellen en dat zij niet de enige is die altijd naar dezelfde wc gaat. Met behulp van al deze ontdekkingen schrijft ze het verhaal: Niemand heeft dit gezien.

Tilt neemt met het project INC. de positie in tussen twee groeiende velden van het Brabantse landschap: het innovatieve bedrijfsleven én jong literair talent in de provincie. Tilt zocht enthousiaste, creatieve bedrijven en auteurs om samen aan het werk te gaan, om elkaar beter te leren kennen en van elkaar te leren.

Acht talentvolle, jonge schrijvers draaiden deze zomer mee in acht Brabantse bedrijven. Ze namen plaats achter een nieuw bureau, kletsten bij de koffieautomaat, maakten een wandeling met de directeur of dwaalden rond in magazijnen. Ze namen een kijkje achter de schermen en deden er inspiratie op voor een kort verhaal. De acht verhalen die daaruit ontstonden, zijn gebundeld in het boek INC.

“Nergens in dit gebouw klinkt muziek of een radiozender, zulke dingen vallen je alleen op als je erop let."

Fragment: Niemand heeft dit gezien

A. Woensdag is geen dag om mensen te bellen, in de liften wordt zelden gepraat, alleen gegroet. De stopcontacten hebben namen gekregen. Simon werkt het best. Pareidolie is een psychisch verschijnsel waarbij iemand herkenbare dingen waarneemt in onduidelijke observaties. Onze hersenen hebben behoefte aan het leggen van verbanden, ook als die er eigenlijk niet zijn. Het Provinciehuis heeft veel muren. Veel witte muren. Nergens in het gebouw klinkt muziek of een radiozender. Er lijkt hier niets te gebeuren. Wanneer ik heel gefocust ben, hou ik soms ook mijn adem in. Er zijn toegangspoortjes geplaatst ondanks dat er nooit echt iets is gebeurd. Ik denk aan het wachtwoord dat we in groep 8, zonder directe aanleiding, verzonnen voor onze vriendenclub: campercamping. Op het moment dat een van ons een gemeenschappelijk e-mailadres aanmaakte en bij het instellen van het wachtwoord ‘camper’ met een ‘k’ schreef, begon het mis te gaan. Mijn pasje piept een poortje open. Bij de liften tik ik met mijn wijsvingernagel 17 op het touchscreen. In de lift communiceren twee mannen met wenkbrauwgebaren. Ik hou mijn mond. Het gebouw heeft een eigen klimaatregeling.

B. In het bedrijfsrestaurant wordt je plastic bakje boter het snelste zacht wanneer je hem even in je soep laat drijven. Karen veegt kruimels van de tafel, vraagt of ik de term ‘anticyclisch investeren’ ken. Heel kort: toch geld uitgeven wanneer het eigenlijk niet goed gaat. Ik denk aan die keer dat ik ruzie had met Thomas, maar toch besloot om een goudvis voor hem te kopen. Niet omdat we ruzie hadden, maar omdat ik wist dat het ook weer voorbij zou gaan. Ik besloot ook om nooit cadeautjes duurder dan € 14,99 te kopen, omdat ik wist dat hij ook wel weer voorbij zou gaan. Karen kijkt me aan, veegt blonde haren achter haar oor. Ik knik.

C. Ook in de zomer draag ik lange jassen, omdat ik niet weet waar ik mijn handen moet laten wanneer ik geen zakken heb. Met mijn wijsvinger aai ik een dode hommel. Ik miste vanmorgen bijna de bus omdat ik een dode hommel vond op straat. We staan voor een wandkleed. Niemand hoeft te weten dat ik in mijn zak een dode hommel aai. (Net zoals je niet hoeft te weten dat ik soms moet huilen van applaus op tv, dat ik niet dyslectisch ben, of dat ik blijkbaar op een dusdanige manier uit mijn ogen kijk dat mensen altijd toestemming vragen voordat ze me omhelzen wanneer we afscheid nemen. Wat ik wel graag wil dat je weet, is dat ik heb geprobeerd om mezelf, toen ik acht was, een angst voor katten aan te leren, maar dat dit nooit gelukt is. Ik wil graag dat je dat weet en daar rekening mee houdt.) Ik hou van gewoontes en van de telegids die ze hier hebben met bijna anderhalf duizend werknemers. Zo kan ik de foto van iedereen met wie ik een afspraak heb minstens vijf keer opzoeken zodat ik zeker weet dat ik de juiste persoon heb. Collega’s testen nieuwe printers (heb je je hoofd ooit onder een scanner gelegd en dan op het kopieerknopje gedrukt?). Er zijn hier veel mensen die iets van me verwachten, maar wanneer ik thuis kom kijk ik gewoon graag naar de livestream van het nestkastje van slechtvalken op de drieëntwintigste verdieping.

D. Addy: ‘Oh, ga je een epos over ons schrijven?’ Hij ademt onregelmatig en zwaar in en uit. Soms is hij een tijdje stil maar dan hoor je even later aan het toetsenbord dat hij nog leeft.

E. Tijdens de lunch is het stil op de zeventiende verdieping. Af en toe piept een computer naar de stand-bymodus, maakt het koffieapparaat zichzelf schoon of praat een receptiemedewerker (vermoedelijk) tegen zichzelf. Op het intranet is er een speciale prikbordpagina waar medewerkers advertenties kunnen plaatsen – Honing van Dirk, een mobiele airco (koelen, ontvochtigen en ventileren met drie snelheden voor € 85,-) van Marc, jongensfiets Gazelle TX Extreme (24 inch) van Frederieke, steigerhouten junior kinderbed (incl. lattenbodems) van Bernard, het boek Flora Zeelandicadat is gevonden in een poolauto, een doos vol Bricks legosteentjes van Laetitia, een waterornament (€ 100,-) van Emely, en de nieuwe zespersoonsvakantiewoning in Zeeland van Shirley is nog last minute te huur deze zomer. Op een cluster van bureaus ligt altijd een houder om meerdere kopjes tegelijkertijd te kunnen dragen. De manager, tevens cartograaf, kent iedereen bij naam. Dat ligt deels ook aan zijn eerstegraadslerarenopleiding. We kijken naar een spin die aan de andere kant van het raam een asymmetrisch web bouwt. Hij drukt kort zijn vinger tegen het glas, alsof hij zeker wil weten dat de spin aan de buitenkant zit. ‘Ja, je kan gewoon in elkaars agenda’s kijken, handig is dat.’ Ik blijf maar vergeten wie ik inmiddels mocht tutoyeren en wie niet.

Elianne-van-Elderen_Fotograaf-Elianne-van-Elderen
Schrijver

Elianne van Elderen

Ze studeert. Creative Writing aan ArtEZ Hogeschool voor de Kunsten. En ze schrijft proza. En gedichten. Die ze vol bravoure voordraagt op literaire podia. Elianne van Elderen (1997) is jong en stormt aan. Eerste plaats poëzie van de Interuniversitaire Literaire Prijs in 2018. Een plek in de landelijke finale van Write Now! in 2018. Een take-over bij VPRO Dorst. En ze is nog maar net begonnen…

Auteur
Elianne van Elderen
Publicatie jaar
2018
Doel
Tilt Inc.

Blijf op de hoogte

Schrijf je nu in voor de Tilt nieuwsbrief en blijf op de hoogte van Tilt events of lees prachtige verhalen van onze Tilt schrijvers op locatie.